Slider Image
Persoonlijk 07-12-2016

Van file rijden tot moordwapen

Ik begrijp het niet, ik begrijp er echt helemaal niets van!

Vorige week had ik een dienst tot 14:00 uur. Ik had om 13:30 uur een zorgplanbespreking gepland, deze duurt een uur en zou daardoor een half uur in ‘eigen’ tijd vallen. Ik zeg eigen tussen haakjes omdat ik het wel betaald krijg maar later naar huis ga.

De bespreking liep echter iets uit, de moeder van mijn cliënt wilde daarna nog iets anders met me bespreken en ook mijn collega’s wilde nog het een en ander. Ik was zelf iets vergeten dus al met al, zat ik om 16.05 uur in de auto, eindelijk op weg naar huis. Normaal gesproken duurt de rit naar huis tussen de 35 en 45 minuten, allemaal afhankelijk van of ik naar mijn werk ga, naar huis ga, op welke dag het is, het tijdstip en uiteraard de weersomstandigheden. Maar echt langer dan een uur heb ik er nooit over gedaan, tot deze bewuste dinsdag!


Zoals ik al zei, ik zat om 16.05 uur in de auto en ik zette hem om 17.50 uur stil op de parkeerplaats bij ons huis. Niet alleen had ik er bijna 2 uur over gedaan, ik was exact 12 uur van huis weg geweest.

Ik was die ochtend namelijk om 05.50 uur in de auto gestapt. Ik had dus een middagje file rijden achter de rug. En nu kom ik bij het punt wat ik niet begrijp; al die mensen die zo ver van huis werken of zo ver van werk wonen, die dagelijks zulke lange tochten afleggen om of op de ene of op de andere plek te komen. Mijn hemel wat ben ik blij dat ik normaliter niet tijdens file tijden in de auto zit, want ik zou echt acuut op zoek naar of een andere baan of een ander huis.
En tuurlijk begrijp ik wel dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, zeker met de crisis jaren achter ons, je was blij dat je een baan had, of een dak boven je hoofd. Maar er vrijwillig voor kiezen om dit soort dingen dagelijks mee te maken, nee daar kan ik met mijn pet niet bij!


Maar ik vraag me ook af; wat doen die mensen nou in de file? Misschien had ik daar iets beter naar moeten kijken, maar eigenlijk was ik te druk bezig met het kijken naar de remlichten van de auto voor me, of die maniak die steeds van baan wisselde omdat die andere baan (waar hij net niet op reed) even sneller leek te gaan. Dat door zulke acties uit te halen een ander weer op de rem moet om een aanrijding te voorkomen dat heeft die maniak dan blijkbaar niet in de gaten. Of het interesseert hem niet.
En eigenlijk denk ik dat laatste, want mijn hemel wat zijn we egoïstisch wanneer we op de weg zitten zeg!

Rekening houden met de ander is er bijna niet meer bij; bumperkleven, geen richting aangeven, over een doorgetrokken streep rijden, op het laatste moment besluiten toch wel of juist niet de afslag te willen hebben. Of op een rotonde met verhoogde rijbaan scheiding er achter komen dat je de verkeerde baan hebt en in plaats van 5 minuten om te rijden (vanwege veiligheid voor alles) gewoon je stuur een slinger geven; die ander moet maar remmen voor jou!


Ik heb heel lang geen rijbewijs gehad, ik deed alles met het openbaar vervoer. Het had te maken met angst; ik vond het een spannend idee om zelf zo’n moordwapen te besturen en ach openbaar vervoer was makkelijk. Tot ik op een bepaalde dag voor de zoveelste keer een uur op een bus moest wachten. Ik heb een 10 daagse cursus bij de ANWB gedaan, mijn roze papiertje ( nu een prachtig pasje) gehaald en dankzij mijn papa een autootje kunnen kopen.


Sindsdien scheur ik over de Nederlandse ( en soms Europese) wegen en ik heb net als iedereen al heel wat idioten gezien. Ik ben soms een felle rijder, soms kan ik met gemak achter een vrachtwagen op de rechter baan blijven hangen omdat ik er toch over 1,5 km af moet. Het is maar net hoe mijn pet staat en waar ik naar toe ga


Bang ben ik eigenlijk nooit in de auto, zelfs niet in de buurt van vrachtwagens. Maar waar ik wel bang voor ben is dat ik zelf niet meer in de gaten zou hebben wanneer ik niet meer verantwoord rijd, wanneer ik zeg maar te oud word. Afgelopen zaterdag waren Diederik en ik op een verjaardag, we gingen als één van de laatste weg en kwamen zo achter een bejaarde dame te rijden, die van Rockanje naar Friesland moest, ja we kennen de dame in kwestie.

We hebben een tijd achter haar gereden en gezien welke acties zij uithaalde, ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar het was wel duidelijk; zij was een gevaar voor zichzelf en anderen. We hebben haar neef in geseind en aangegeven dat HET gesprek gevoerd moet gaan worden; naar de lokale buurtsuper ( in Friesland) moet kunnen, maar de snelweg op…..nee daar is ze te oud voor.
Diederik en ik zeiden tegen elkaar dat we hoopten dat we het ooit zelf in de gaten zouden hebben, maar mocht dat niet zo zijn dat één van de neefjes of nichtjes het gesprek zou durven voeren. Want ja autorijden is leuk en geeft heel veel vrijheid, maar we zitten nog steeds in een moordwapen!