Slider Image

Gister zijn we met onze oudste poes, Tinta (zwart/wit van kleur), naar de dierenarts geweest. Om daar met haar te komen is geen makkelijke klus. Zij is geen poes die je optilt, in het reismandje zet en meeneemt. Nee bij haar moeten we eerst bellen met de dierenarts, niet om de afspraak te maken, maar voor het aanvragen van een diazepammetje. Die opgehaald, dan voor alle 5 de katten een bakje natvoer maken en in die van Tinta komt het gemalen pilletje. Zorgen dat zij als enige uit haar bakje eet en dan hopen dat het gaat werken. Nou dat doet het! Eigenlijk merk ik al na ongeveer 15 minuten iets aan haar, ze gaat lopen alsof ze te diep in het glaasje heeft gekeken. De eerste 5 minuten is dat nog grappig, daarna niet meer! Ze kan haar evenwicht niet meer bewaren en valt om, mijn hart breekt als ik dat zie. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat het nodig is, zonder zo’n pilletje krijg ik haar niet in het mandje!

Ik weet nog de eerste keer dat ik Tinta leerde kennen, niet de datum (ergens in september 2012), maar hoe zij zich gedroeg. Ze zat achter een gordijn in de vensterbank en hield mij nauwlettend in de gaten, verroerde geen vin en kwam niet van haar plaats. Ik mocht niet bij haar in de buurt komen en eigenlijk was het gewoon het beste om haar te negeren. Moeilijk als je van katten houdt, maar ik wilde ook geen haal van haar. Niet heel lang na die eerste keer moest ze verhuisd worden. Diederik trok bij mij in en Tinta natuurlijk ook. Ik weet zeker dat wanneer we het haar hadden kunnen vragen, ze ernstig geprotesteerd zou hebben, maar we vroegen haar niks.
Het verhuizen van Tinta van Rotterdam naar Leiden was een helse klus, of nou niet de verhuizing zelf, maar haar in het mandje krijgen. Ik heb haar het hele flat in Rotterdam doorgejaagd, de adrenaline schoot door mijn lijf maar waarschijnlijk ook door die van haar. Het heeft denk ik zo’n 30 minuten geduurd voordat ze eindelijk in het mandje zat. In leiden stond haar een tweede vervelende ervaring te wachten! Niet alleen kwam ze in een totaal vreemde omgeving maar daar was ook nog eens een andere kat.
Mijn flatje in Leiden was niet groot, 3 kamers en verder alle nodige natte ruimtes. Ik denk dat Tinta de eerste maand in het kamertje heeft geleefd waar we haar vrij gelaten hebben, daar had ze een kattenbak en haar voer en water bakje. Het heeft een hele tijd geduurd voordat ze mij en Gajes ( de andere kat en grijs van kleur) accepteerde en vrij haar gang ging in haar nieuwe huis. Toen voor haar de rust eindelijk een beetje kwam, ze zich prettig voelde in haar omgeving, ging Gajes dood. En kort daarop kreeg ze weer een vervelende ervaring; in 2 weken tijd kwamen er niet 1 maar 2 kittens in huis. En toen ze daar eindelijk aangewend was, moest er weer verhuisd worden. Weer een nieuwe omgeving en alsof dat nog niet genoeg was, weer 2 kittens. Inmiddels is Tinta een stuk socialer dan toen ik haar leerde kennen, komt ze bij mij voor aandacht en liefde. Maar onze relatie balanceert steeds op een randje, dat werd gisteren weer duidelijk. Ondanks het pilletje moest ze toch even opgejaagd worden, vervolgens naar de dierenarts en daar werd ze door vreemden stevig beet gepakt voor een onderzoek.

Natuurlijk krijg ik de schuld voor dit uiterst nare uitstapje, dus toen ik gisteravond de trap op liep terwijl zij boven aan de trap zat, schoot ze door naar zolder. En toen ik nog geen 2 stappen op zolder had gezet vloog ze weer naar beneden. Nee dat vrouwmens is niet vertrouwen, is haar gedachte op zo’n moment. Maar vanmorgen was alles weer koek en ei, ze lag op ons bed en ik heb haar uitgebreid aandacht kunnen geven en heeft ze me alles vergeven…….tot de volgende keer dat ze in het mandje moet en het weer van voren af aan begint.