Slider Image
Vakantie Burn Out 27-02-2019

Mijn verwachtingen waren heel hoog gespannen

Ik dacht dus heel simpel: lekker op vakantie, uitrusten en weer aan het werk. Het liep dus heel anders. De anderhalve week voor mijn vakantie kan ik me niet zo veel meer van herinneren, ik weet niet goed meer hoe ik me voelde, behalve moe. Omdat ik zeker wilde weten of ik vanwege mijn ziekmelding wel op vakantie mocht heb ik dat wel even na gevraagd, maar dat bleek geen probleem. Dus daar heb ik de voorbereidingen voor gedaan en nog steeds hadden we er beide heel veel zin in.

Maar niet alleen dat! Mijn verwachtingen waren heel hoog gespannen; deze vakantie zou mij rust geven, ik zou mijn vermoeidheidsklachten kwijt raken, de band om mijn hoofd zou verdwijnen en ik zou daarna weer gewoon aan het werk kunnen. Daar ging ik van uit! Dat moest gebeuren.

Met de kennis van nu zou ik het toen toch iets anders hebben aangepakt! Ik zou mezelf ( en anderen) vooral adviseren niet met vakantie te gaan. Waarom? Nou simpel het was niet zo leuk, of beter gezegd; ik was niet zo leuk en daardoor was de vakantie voor ons beide niet zo leuk. Ik ben normaal gesproken best flexibel, niet star in hoe dingen moeten gaan. Spreken we vandaag af morgen te gaan fietsen, maar blijkt morgen dat het regent doen we iets anders. Of heb jij morgen bij nader inzien geen zin om te fietsen, verzinnen we iets anders. Wil je op de camping blijven met een boek i.p.v fietsen, prima! 

Tijdens de vakantie was er van deze flexibiliteit totaal niets over! Het voorbeeld wat ik geef over het fietsen maar het blijkt te regenen: ik was verbolgen, kon er niet bij dat we niet gingen fietsen. Mijn humeur zakte tot onder het 0 punt, want dit hadden we afgesproken. Veranderingen tijdens de vakantie; ik kon er niet mee om gaan! Daarbij was mijn stemming 9 van de 10 keer vlak, egaal en zeker niet gezellig. Diederik heeft op zijn tenen gelopen! En daarbij kwam dan ook nog eens die vermoeidheid! We hebben in de vakantie mijn vermoeidheid verschillende benamingen gegeven, ik had of wel last van moe 1 of van moe 2.

Moe 1 was de vermoeidheid waar iedereen last van heeft na inspanning, niks heftigs en op te lossen met rust. Moe 2 daarentegen was vermoeidheid die ik voelde in mijn hoofd, het beste te omschrijven met het voelen van een soort watten die voor verdoofdheid zorgden. En deze moe 2 voelde ik bijna voortdurend, het legde me lam, ik was eigenlijk nergens meer toe in staat. Het lopen naar het toiletgebouw op de camping was dan eigenlijk al te veel.

En ondanks die vermoeidheid (moe 2) was ik rusteloos, ik wilde niet op de camping blijven. We hadden vorig jaar zo genoten van het fietsen, dat moest weer gebeuren. Het leek wel of ik een soort idee had dat de vakantie alleen maar geslaagd kon worden genoemd wanneer we iedere dag op de fiets hadden gezeten. Halverwege de vakantie zei Diederik daar iets van en daarna kon ik de rust op de camping gelukkig ook waarderen en hoefden we niet steeds weg. 

Nog een reden om het anders te doen zijn de vakantiedagen, die ben ik kwijt. Liever had ik ze bewaard tot een moment dat ik wel kon genieten van mijn vakantie. En Died, nou ja die had zijn vakantie wel laten staan maar had zich thuis waarschijnlijk prettiger gevoeld. Maar ach het is gegaan zoals het gegaan is, veranderen doen we het niet meer!

Weer aan het werk na de vakantie zat er dus echt niet in, mijn herstel leek op dat moment zo ver weg!

Dat ik echt ziek was merkte ik denk ik pas echt toen mijn leidinggevende mij belde om een afspraak in het kader van mijn re-integratie te maken. Ik voelde letterlijk mijn keel dichtknijpen alsof iemand een riem aantrok en een angst voor wat er komen ging die met geen pen te beschrijven is. 

Het idee dat ik iets met mijn werk zou moeten doen gaf me zoveel stress dat ik me op dat moment bewust werd van het feit dat ik echt niet in orde was!