Slider Image
Burn Out 28-02-2019

Mijn symptomen en acceptatie

Inmiddels ben ik al weer een poosje aan het re-integreren, begonnen met een bakkie koffie en een kletspraatje met mijn leidinggevende tot het werken op de groep voor een aantal uurtjes per week. En inmiddels kan ik zeggen dat ik eindelijk heb geaccepteerd dat ik ziek ben en dat het tijd kost om beter te worden.

Man, hoe vaak ik wel niet heb moeten horen 'het kost tijd', echt de keren zijn niet te tellen en ik werd er stapel gek van. Ik wilde vooruit, weer aan het werk maar vooral me zelf weer zijn. Want ik was mezelf behoorlijk kwijt! Een emotioneel en oververmoeid wezen. Steeds opnieuw moest ik ontdekken dat ik iets niet kon, in de zin van dat ik er doodmoe van werd.

Even naar de supermarkt, eenmaal weer thuis was ik bekaf en kon ik eigenlijk alleen nog maar bank hangen. En dat terwijl ik in mijn normale doen van hot naar her vlieg zonder een keer uit te rusten. En dan nu niet eens achter elkaar kunnen stofzuigen, was ophangen toilet schoonmaken en koken. Ik kon het zo moeilijk accepteren. Oh nog zo een; autorijden iets wat ik altijd graag deed, ik werd er doodmoe van. Op de snelweg ging nog, maar in het dorp? Ik heb nog net niemand aangereden, maar er zijn wat momenten geweest dat ik iets te laat zag.

Ik kan me nog één situatie heel goed herinneren: een auto voor mij sloeg (met richtingaanwijzer) rechtsaf en opeens kwam de achterkant van een vrachtwagen steeds dichterbij. Ik weet nog dat ik dacht; wat een idioot dat ie hier achteruit rijdt. Alleen dat deed ie helemaal niet, hij stond stil met zijn alarmlichten aan! Uiteindelijk ben ik er iet achterop gereden en had ik nog echt voldoende tijd om te reageren, maar ik schrok wel van mezelf. Of die keer dat ik een oversteek plaats naderde, de mensen ook echt zag lopen, maar me niet realiseerde dat er van mij verwacht werd dat ik zou stoppen. Ja autorijden was niet altijd een goed idee.

De praktijk ondersteuner van de huisarts adviseerde me om 2 dingen per dag te gaan doen en daar voldoende rust tussen te plannen, dus zo ging ik van start; in de ochtend stofzuigen en in de middag het toilet schoonmaken. En zo iedere dag iets doen. Nog een advies; een agenda gaan bijhouden en alle doe dingen er in schrijven, dan met kleur aangeven wat energie kost en een andere kleur wat energie oplevert. Ik kreeg van hem ook de tip iedere dag te gaan wandelen of fietsen. Nu vind ik wandelen fijner dan fietsen, dus ik koos voor wandelen. 

Dankzij de praktijk ondersteuner heb ik vaak geweten dat ik niet abnormaal was en dat bijna alle mensen met een burn out dezelfde dingen ervaren als die ik ervoer. Dat gaf rust. Maar accepteren dat ik ziek was, dat gebeurde pas de 2e afspraak bij mijn psycholoog, nu een week of 6 geleden denk ik.

(Moet je nagaan, sinds 16 augustus ziek thuis, maar pas sinds eind januari acceptatie hebben, bizar!)

Wat er voor gezorgd heeft dat ik het eindelijk kon accepteren was een lijst met symptomen die ze me gaf. Het was een huiswerkopdracht en ik moest aan strepen van welke symptomen ik de afgelopen maanden last had gehad of waar ik nog steeds last van had. Nou ik kan je zeggen; dat was een eyeopener! Ik geloof dat er op die lijst zo'n 30 symptomen stonden ( denk aan: vermoeidheid, concentratieproblemen, vergeetachtigheid, kort lontje, hoofdpijn, besluitloosheid, overzicht verliezen, afgenomen flexibiliteit en zo nog een paar meer)en van die 30 had ik er 5 niet aan gekruist. Toen ik dat zag snapte ik eindelijk dat ik ziek was en dat het tijd zou kosten om weer beter te worden.

Opmerkelijk is ook dat sinds de acceptatie er is, het mij met ook beter gaat. Zeker in het begin was ik echt een hormonen vrouwtje: ik had huilbuien en soms om niks! Het gebeurde een ochtend dat ik op de bank zat en aan het knuffelen was met mijn favoriete kat, ze knorde als een bezetene en ik......ik begon spontaan te janken en kon niet meer ophouden. Gelukkig namen de huilbuien af en kan ik zeggen dat ik die niet meer heb. Mijn vermoeidheid is er nog wel, vandaag nog na 5 uurtjes werken, maar even tijd voor mezelf met een kop koffie en een spelletje op de Ipad en het is weer over. We zien allemaal vooruitgang, nu is de kunst om niet te overhaasten maar ook niet te langzaam te gaan en dan kan ik over een poosje weer zeggen dat ik weer (bijna) de oude ben.