Slider Image
Katten 01-03-2019

In memoriam: Tinta

Tussen alle burn out blogs door is er eigenlijk nog één ander ding die ik moet schrijven. Het staat volkomen los van mijn burn out, maar heeft wel een reuze impact op ons gehad!

Ik heb in 2016 een blog geschreven over onze oudste poes, Tinta. Tinta was de poes van Died, hij heeft haar als kitten uit asiel gehaald en zj zijn heel lang met zijn tweetjes geweest. Toen Died bij mij introk hebben we Tinta ook moeten verhuizen, in de blog van 12-08-2016 heb ik hier over geschreven. Helaas hebben wij vorig jaar in mei afscheid van haar moeten nemen.

Tinta was in een paar maanden tijd enorm afgevallen, we waren met haar naar de dierenarts geweest maar vanwege haar hoge leeftijd besloten dat we geen onderzoeken meer zouden doen. De dierenarts was duidelijk in haar oordeel; Tinta zou overlijden en dat zou ook in 2018 gebeuren. Wat we konden doen was haar een zo comfortabel mogelijk leventje blijven geven en indien nodig pijn bestrijden. Op dat moment leek ze nog geen pijn te hebben. Eigenlijk was haar gewichtsafname het enige wat zorgelijk was.

Behalve haar gewichtsafname was er nog iets wat ons opviel, haar gedrag! Ze was van een minder vriendelijk grande dame veranderd in een lief en bijna sociaal beestje. Ik mocht haar op het laatst zelfs even optillen. Voorheen taalde ze niet naar mensen eten, we konden echt alles op tafel zetten en zij zou er geen aandacht aan besteden (in tegenstelling tot 1 of 2 andere poezen die we huisvesten), maar dat veranderde, zodra ze kans zag was ze er als de kippen bij om ook een lekker stukje kip, vis of iets anders te bemachtigen, niets was meer veilig voor haar.

We konden haar aaien en ze leek zelfs weinig last te hebben van de overige 4 viervoeters. Tot aan het voorjaar van 2018 kwam Tinta wel buiten in de tuin, maar zou deze uit zichzelf nooit verlaten. Ze maakte een wandelingetje over 'haar' erf, snuffelde hier en daar om dan weer binnen te komen en binnen ergens te gaan liggen.

In het voorjaar van 2018 veranderde dat, ze liep nog steeds rustig over haar terrein, maar verdween ook ineens onder de poortdeur naar het grote buiten. Ver weg ging ze niet, want ze was eigenlijk altijd binnen een minuut of 10 weer terug. We vonden het dus ook niet erg dat ze aan de wandel ging.

Tot de avond van 11 mei.....ik had een avonddienst tot 22:30 uur gehad en was om ongeveer 23:15 uur thuis, toen Died me vertelde dat hij Tinta sinds ongeveer 20:00 u./20;30 u. niet meer had gezien. We zijn nog samen halfslachtig in het donker naar een zwart/witte poes gaan zoeken, maar hadden vrij snel in de gaten dat dit weinig zin had. Ik ben naar bed gegaan, Died heeft de tuindeur open laten staan (zodat ze eventueel naar binnen zou kunnen) en is op de bank gaan slapen.

De volgende ochtend vroeg kleren aan, afgesproken wie waar ging zoeken en vol goede moed, maar ook tussen hoop en vrees op pad. We hebben haar gevonden en hoe; dat staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Onze lieve oude grande dame was in de sloot terecht gekomen en kon hier zelf niet meer uit komen. 

We hebben haar uit de sloot kunnen krijgen en haar naar een dierencrematorium gebracht, we hebben afscheid van haar genomen en haar bedankt voor alle vreugde die ze ons gebracht heeft. Meer konden we niet doen. Over een maand of 2 is het een jaar geleden en nog steeds missen we haar;  het geluid van haar nageltjes op de vloer (zij was de enige die vanwege het geluid op hakjes leek te lopen) en haar eigenzinnigheid. Dag lieve Tinta!