Slider Image
Burn Out 26-02-2019

Een Burn Out? Daar heb ik helemaal geen tijd voor!

16 augustus 2018 is een dag die ik waarschijnlijk niet zo heel snel meer vergeet! Zo'n anderhalve week later zou onze vakantie beginnen en we keken er beide verschrikkelijk naar uit. We hadden weer van mijn schoonouders de mogelijkheid gekregen om hun caravan te lenen, een kans die we met beide handen hebben aangegrepen. Dit keer hadden we dezelfde camping geboekt, zodat de caravan niet verplaatst hoefde te worden.

Met de herinnering aan de vakantie van 2017 hadden we plannen gemaakt, we zouden weer fietsen huren, boeken waren aangeschaft en we zouden 2 weken niets anders doen dan genieten met een hoofdletter G en tot rust komen.

Rust was iets waar ik verschrikkelijk aan toe was! Ik liep al maanden met enorme vermoeidheidsklachten, vroeg naar bed en uitslapen hielp niets, nul komma nul, noppes nada! Ik voelde een band om mijn hoofd en die ging niet weg. Nadat 3 van mijn collega's van hun huisarts te horen hadden gekregen dat ze een vitamine D tekort hadden, dacht ik: dat is het! Dus afspraak gemaakt, bloed afgestaan en na een dag of 2 vol verwachting de huisarts gebeld voor de uitslag. Bijna met de agenda in de schoot om vitamine D injecties te kunnen inplannen. Maar dat bleek niet nodig, mijn bloed was goed, geen afwijkingen geconstateerd, dus conclusie: zo gezond als een vis!

Maar waar komt die vermoeidheid dan vandaan? Nieuwe afspraak bij de huisarts gemaakt, jawel op 16 augustus dus. Mijn verhaal gedaan, of eigenlijk 2 zinnen gezegd toen de waterlanders kwamen......ik was zo verschrikkelijk moe.

Conclusie van de huisarts: een Burn Out! Eerlijk is eerlijk, mijn 1e gedachte: dat kan helemaal, daar heb ik echt geen tijd voor! Maar tegelijkertijd klonk wat hij zei wel logisch en diep van binnen was ik wel blij dat het beestje een naam had gekregen. Ik moest me onmiddellijk ziek melden bij mijn werkgever en zorgen dat ik tot rust kwam, hij heeft me aangemeld bij de Praktijkondersteuner en me (zonder medicatie) naar huis gestuurd. 

Toen ik mijn leidinggevende belde, om te zeggen wat de huisarts had gezegd en om me dus ziek te melden, voelde ik me zo verschrikkelijk schuldig. Voor mijn gevoel liet ik haar, mijn collega's en cliënten zo enorm in de steek. Waarom bestond hier niet gewoon een pilletje voor, waarom had ik niet 'gewoon' een vitamine tekort, waarom was ik zo'n last?

Het heeft heel lang geduurd voordat ik echt kon accepteren dat ik ziek was, dat ik tijd nodig had om te herstellen en dat je net zo maar klaar bent met een burn out. Maar voor dat moment, kon ik het wel. ik dacht heel simpel, ik meld me ziek en ga lekker op vakantie, daarna ben ik uitgerust en ga ik gewoon weer aan het werk. Dat het iets anders liep blijkt nu op 27 februari 2019 wel, want hoewel ik aan het re-integreren ben zit ik nog steeds ziek thuis!